مهتاب رایک شب بربام خود دیدم

 

درقاب چشمانش چون گل درخشیدم


 

شب وظلمت بود دراوج تنهایی

 

باچشم اشک آلود اوراپرستیدم


 

زیبایی خورشید در جام مینابود

 

این کام فردابود،او راپسندیدم


 

در اوج رویاها چون باد گردیدم

 

برساحل دریا،از شوق خندیدم


 

دردشت پرنعمت آن گل چه زیبابود

 

گل در میان باغ، بسیارمن دیدم